Spór o Bór: polany i statystyki. Które polany dają zwycięstwo?

Co mierzy to badanie

Ta strona to analiza oparta na danych, a nie poradnik strategii. Stawia jedno pytanie, na które chyba nikt jeszcze nie opublikował odpowiedzi: czy ma znaczenie, którą z dziewięciu polan wygrasz? Żeby to sprawdzić, nasza SI rozegrała 400 partii gry podstawowej sama ze sobą, z tą samą siłą gry po obu stronach i stałym ziarnem losowania. Każda partia skończyła się zwycięstwem jednej ze stron. Na koniec każdej partii zapisaliśmy trzy rzeczy: kto kontrolował każdą polanę, które trzy sąsiednie polany dały zwycięstwo, jeśli partia skończyła się w ten sposób, i która polana została przejęta jako pierwsza.

Polany są ponumerowane od 1 do 9, od lewej do prawej. Partie rozegrano w Schotten Totten, oryginale gry Spór o Bór, na tych samych zasadach, które opisują nasze zasady gry Spór o Bór. Tu patrzymy tylko na położenie polany w rzędzie.

Dwie kopie jednej SI to nie dwoje ludzi. Widzą to samo, cenią to samo i nigdy nie blefują, więc traktuj te liczby jako tendencję samego układu stołu, a nie jako prawo rządzące grą ludzi.

Geometria, zanim przyjdą dane

Wygrywasz pięcioma dowolnymi polanami albo trzema leżącymi obok siebie. W rzędzie jest siedem trójek sąsiednich polan: 1-2-3, 2-3-4 i tak dalej, aż do 7-8-9. Policz, do ilu z tych trójek należy każda polana, a okaże się, że rząd jest nierówny, zanim na stół trafi pierwsza karta. Polany 1 i 9 należą każda do jednej trójki. Polany 2 i 8 do dwóch. Polany od 3 do 7 do trzech.

Do zwycięstwa trzema sąsiednimi polanami skrajna polana przydaje się więc mniej niż każda inna, a do zwycięstwa pięcioma liczy się dokładnie tak samo. Jeśli układ rzędu cokolwiek faworyzuje, to środek. Pytanie, jak bardzo.

Kto kontroluje każdą polanę na koniec

Liczba partii na 400. Warunki zwycięstwa: instrukcja Schotten Totten w transkrypcji RulesPal; liczby: silnik gry tej strony, gra podstawowa, ziarno 20261011, ta sama SI po obu stronach, wyszukiwanie ustawione na 200 iteracji; w grze podstawowej SI wykonuje ruch heurystyczny bez uruchamiania wyszukiwania, więc to ustawienie nie ma wpływu.

Geometria daje o sobie znać, ale słabo. Średnio zwycięzca kontroluje skrajną polanę w 190 partiach, a wewnętrzną w 210. Krańce częściej trafiają też do przegranego: w 131 i 130 partiach, wobec średnio 113 przy siedmiu wewnętrznych. Polany 3, 4 i 6 prowadzą w tabeli. Polana 2 ją zamyka, tuż za obiema skrajnymi, choć geometria daje jej dwie trójki.

Ile w tym przypadku? Dla pojedynczej polany, którą zwycięzca kontroluje w mniej więcej połowie partii, 400 partii daje rozrzut około 10 partii w jedną albo drugą stronę. Średnie są stabilniejsze: przypadek przesuwa różnicę między średnią krańców a średnią wnętrza o mniej więcej 8 partii, więc 20 wyraźnie wychodzi poza ten zakres i wskazuje kierunek, który przewiduje geometria. Różnica pozostaje jednak mała: polanę ze środka zwycięzca kontroluje w około 53% partii, skrajną w około 48%. To, że polana 5 jest niżej niż sąsiednie polany, mieści się w szumie. Polana 2 leży jednak około trzech rozrzutów poniżej średniej wnętrza, najczęściej zostawała wolna (97), a odsetek zwycięzcy (59,7%) jest na niej taki sam jak na krańcach. Jedna seria nie rozstrzyga, czy to realne: traktuj to jako otwarte pytanie, nie regułę.

Warto spojrzeć na jeszcze jedną kolumnę. W typowej partii na koniec zostaje około 1,7 polany bez właściciela, a krańce niczym się tu nie wyróżniają (od 65 do 97 partii na polanę). Partia kończy się w chwili, gdy któraś ze stron wygra, więc ostatnie sporne polany leżą tam, gdzie akurat toczyła się walka.

Które trójki sąsiednich polan dają zwycięstwo

W 245 z 400 partii zwycięzca kontrolował trzy sąsiednie polany. Czasem zwycięzca miał ich cztery albo pięć z rzędu, co liczy się jako więcej niż jedna trójka, więc w sumie zapisaliśmy 289 zwycięskich trójek:

Rozkład trójek jest niemal płaski. Równy rozkład dałby każdej około 41 zwycięstw; wszystkie mieszczą się między 37 a 46. Dwie skrajne trójki, 1-2-3 i 7-8-9, dzielą ostatnie miejsce z wynikiem 37, około 4 poniżej równego rozkładu; przy rozrzucie przypadku około 6 partii na trójkę mieści się to w szumie. Przewaga środka bierze się stąd, że wewnętrzne polany należą do większej liczby trójek, a nie stąd, że któraś trójka łatwiej się zamyka. Polana 4 należy do 135 zwycięskich trójek, polana 1 do 37.

Gdzie pada pierwsze przejęcie

Czy istnieje polana „na otwarcie”, czyli taka, którą zwykle przejmuje się jako pierwszą? Nie. Pierwsze przejęcie padło na każdą z dziewięciu polan od 39 do 54 razy. W 18 partiach dwie polany zostały przejęte w tej samej turze, dlatego suma wynosi 418. Polana 4, jedna z tych, które zwycięzca na koniec kontroluje najczęściej, jest też jedną z dwóch najrzadziej przejmowanych jako pierwsze, obok polany 8.

Pierwsze przejęcie trafia najpewniej tam, gdzie karty najwcześniej pozwalają udowodnić wygraną, a to zależy od rozdania, a nie od położenia. Jak udowodnić, że polana jest twoja, zanim ją przejmiesz, wyjaśnia nasz poradnik Spór o Bór: taktyka.

Co to zmienia przy stole

Trzy praktyczne wnioski, od najpewniejszego.

Po pierwsze, żadnej polany nie trzeba wygrać za wszelką cenę. Najcenniejszą polanę w tej próbie zwycięzca kontroluje w 57% partii, najmniej cenną w 45%. Walcz o polanę, którą twoja ręka może wziąć, a nie o miejsce w rzędzie. Twoje karty i karty rywala decydują o wiele bardziej niż położenie.

Po drugie, gdy dwie walki są poza tym równe, wybierz polanę wewnętrzną. Należy do dwóch, a nawet trzech trójek sąsiednich polan, więc zostawia ci otwartych więcej dróg do zwycięstwa trzema polanami obok siebie i zamyka ich więcej rywalowi. Jak zbudować skupisko wokół takiej polany, pokazuje nasz poradnik Taktyka do gry Spór o Bór: jak wygrywać.

Po trzecie, skrajna polana to wciąż polana. Liczy się w pełni do zwycięstwa pięcioma polanami, a kto oddaje ją za darmo, łatwo przegrywa partię na pięć polan. Jeśli grasz z Jednostkami Specjalnymi, pamiętaj, że te liczby dotyczą gry podstawowej: jak karty specjalne zmieniają walkę o polanę, opisujemy w przewodniku karty specjalne w grze Spór o Bór. W wariancie Spiesz się powoli, gdzie polanę wolno przejąć dopiero na początku swojej następnej tury, zanim zagrasz kartę, kolejność walk ma jeszcze większe znaczenie (zasady Spór o Bór).