Spór o Bór: karty specjalne i statystyki. Jak naprawdę gra się kartami specjalnymi?

Co mierzy to badanie

Ta strona to analiza oparta na danych, a nie poradnik strategii. Działanie każdej karty specjalnej określają zasady, a karta po karcie wyjaśnia je nasz przewodnik Spór o Bór: karty specjalne. Chyba nikt jednak nie policzył, jak te karty są używane, gdy partia już trwa: ile ich trafia na stół, które, kto je zagrywa i czy idą w parze ze zwycięstwem. Żeby to sprawdzić, nasza SI rozegrała 400 partii wariantu Jednostki Specjalne sama ze sobą, z tą samą siłą gry po obu stronach i stałym ziarnem losowania. Każda tura przebiega w kolejności wydrukowanej w instrukcji, tak jak w grze podstawowej: zagrywasz kartę, przejmujesz polany, które możesz przejąć, a potem dobierasz kartę. Każdą zagraną kartę specjalną zapisaliśmy razem ze stroną, która ją zagrała, a na końcu każdej partii odnotowaliśmy zwycięzcę.

Nasze pozostałe badania, Spór o Bór: polany i statystyki oraz Spór o Bór: grupy i statystyki, dotyczą gry podstawowej. To badanie jako pierwsze korzysta z talii kart specjalnych i opiera się na nowej serii 400 partii rozegranych w Schotten Totten, oryginale gry Spór o Bór. Jedna partia skończyła się bez zwycięzcy. Karty z tej partii liczymy jako zagrane, ale żadnej jako zagranej przez zwycięzcę, a samą partię pominęliśmy przy liczeniu dodatkowej karty specjalnej.

Dwie kopie jednej SI to nie dwoje ludzi. Tak samo odczytują stół i nigdy nie blefują, więc traktuj te liczby jako to, co daje staranna i konsekwentna gra, a nie jako prawo rządzące grą ludzi.

Ile kart specjalnych na partię

Łącznie SI zagrała kartę specjalną 1912 razy, około 5 na partię. Mediana to 5 z 10 kart talii. Wszystkie 10 kart trafiło na stół tylko w 4 partiach, a w 7 partiach nie zagrano żadnej karty specjalnej.

Zasady wariantu: instrukcja Schotten Totten w transkrypcji RulesPal; liczby: silnik gry tej strony, wariant z kartami specjalnymi, ziarno 20261011, ta sama SI po obu stronach, wyszukiwanie ustawione na 200 iteracji; wyszukiwanie uruchamia się tylko w rzadkich pozycjach, w których każdy ruch grozi natychmiastową porażką, więc to ustawienie prawie nic nie zmienia.

Talia kart specjalnych nie jest więc dodatkiem na marginesie, ale rzadko się wyczerpuje. W nieco ponad połowie partii (223 z 400) na stół trafia co najmniej połowa talii, a obie strony sięgają po nią mniej więcej po równo, bo zasady nigdy nie pozwalają jednej stronie wyprzedzić rywala o więcej niż jedną kartę. Partie często rozstrzygają się też, zanim wszystko wyjdzie: polanę przejmuje się w tej samej turze, w której jej grupa staje się nie do pobicia, i granica może upaść, zanim potrzebna będzie kolejna karta specjalna.

Które karty trafiają na stół

Każda karta poza Jokerem występuje w jednym egzemplarzu, więc można ją zagrać najwyżej raz na partię. Każdy gracz może mieć po swojej stronie tylko jednego Jokera, więc w partii pojawiają się najwyżej dwa.

Prowadzą dwie sprytne jednostki. Skreślone oko i karta z plusem zmieniają sposób rozstrzygania jednej polany, a SI znajdowała dla nich zastosowanie odpowiednio w mniej więcej trzech partiach na cztery i dwóch na trzy. Tuż za nimi jest Rekruter.

Stawkę zamykają dwie podstępne jednostki, które uderzają w karty rywala. Zdrajca, ostatni z 20%, potrzebuje karty zwierzęcia albo elitarnej jednostki rywala, którą warto zabrać, leżącej przy polanie, której nikt jeszcze nie przejął, i miejsca, gdzie ją położyć. Stróż, który odrzuca taką kartę, trafił na stół w nieco ponad jednej trzeciej partii. Dużą część tego prawdopodobnie wyjaśnia kolejność tury: polany przejmuje się po zagraniu karty, więc zwycięska grupa, którą już da się udowodnić, zabiera swoją polanę w tej samej turze, zanim rywal zdąży jej dotknąć. W zasięgu Zdrajcy i Stróża zostają głównie grupy niedokończone albo wciąż sporne.

Niespodzianką jest Joker. Z 324 zagraniami to najczęściej zagrywana karta, ale tylko dlatego, że ma dwa egzemplarze. Każdy z nich trafił na stół mniej więcej w dwóch partiach na pięć, rzadziej niż jakakolwiek inna karta poza Stróżem, kartą z baranem i Zdrajcą. Karta w pełni dowolna wygląda na taką, którą zagrywa się od razu. Badanie nie zapisuje, czy SI ją trzymała, czy w ogóle jej nie dobrała.

Które karty idą w parze ze zwycięstwem

Ostatnia kolumna tabeli powyżej to odsetek zagrań danej karty wykonanych przez stronę, która potem wygrała. Skoro po obu stronach gra ta sama SI, karta bez związku z wynikiem wypadałaby blisko 50%, z odchyleniem od około 6 do 11 punktów procentowych zależnie od tego, jak często ją zagrywano: im rzadziej, tym szerszy przedział.

Pięć kart wychodzi poza ten przedział. Trzy ciążą ku zwycięzcy: Stróż (89 ze 142 zagrań, czyli 63%), Joker (199 z 324, 61%) i Tarczownik (134 z 230, 58%). Dwie ciążą w drugą stronę: karta z baranem (39 ze 127, 31%) i Zdrajca (28 z 79, 35%). Czarna siódemka (56%) leży na skraju przedziału. Skreślone oko i karta z plusem (46% i 47%) oraz Rekruter (49%) mieszczą się w granicach kilku punktów od 50%. Przy dziewięciu kartach mierzonych naraz i kilku zagraniach w tej samej partii tak mały przechył wciąż może być przypadkiem.

Nie znaczy to, że Zdrajca przegrywa partie. Strona, która jest w tyle, sięga po karty, które przestawiają albo zabierają: karta z baranem ratuje kartę spod polany, którą strona przegrywa, a Zdrajca zabiera kartę spod polany, którą wygrywa rywal. Strona, która prowadzi, mniej ich potrzebuje. Joker i Tarczownik działają odwrotnie: domykają grupę, a pełną grupę, którą da się udowodnić, przejmuje się od razu. To, że Stróż ciąży ku zwycięzcy, trudniej odczytać, i badanie tego nie wyjaśnia. Badanie liczy, kto co zagrał; nie potrafi powiedzieć, co było pierwsze, karta czy sytuacja na stole.

Dodatkowa karta specjalna

Zgodnie z zasadami kartę specjalną zagrywasz tylko wtedy, gdy nie zagrałeś ich więcej niż rywal, więc obie strony zawsze kończą z równą liczbą albo z różnicą jednej karty. W 160 z 400 rozstrzygniętych partii obie strony zagrały tyle samo kart specjalnych. W pozostałych 240 jedna strona zagrała o jedną kartę specjalną więcej:

Strona z dodatkową kartą wygrała ponad trzy partie na pięć (61%). Czytaj to z tą samą ostrożnością co wyżej: badanie nie pokazuje, dlaczego tak jest. Prawdopodobne wyjaśnienie wiąże się z kolejnością tury: karta specjalna, która domyka zwycięską grupę, pozwala przejąć polanę w tej samej turze, zanim rywal zdąży odpowiedzieć. Dodatkowa karta częściej jest więc ciosem kończącym niż ostatnią deską ratunku.

Co to zmienia przy stole

Trzy praktyczne wnioski, od najpewniejszego.

Po pierwsze, licz się z tym, że na stół trafi spora część talii kart specjalnych, ale nie cała. W typowej partii zagrywa się około 5 z 10 kart specjalnych, a skreślone oko pojawia się mniej więcej w trzech partiach na cztery. Grupa, która wygrywa zwykłą polanę, może przegrać polanę ze skreślonym okiem.

Po drugie, karta specjalna, która domyka grupę możliwą do udowodnienia, jest warta więcej niż taka, która czeka. Polanę przejmuje się po zagraniu karty, więc Joker albo Tarczownik, który domyka zwycięską grupę, zabiera polanę, zanim rywal zdąży odpowiedzieć, a w naszych partiach strona, która kończyła z kartą do przodu, częściej wygrywała, niż przegrywała.

Po trzecie, nie licz na zabieranie. Zdrajca i Stróż sięgają tylko po karty przy polanach, których nikt jeszcze nie przejął, a przeciw rywalowi, który przejmuje polany, gdy tylko może, takich celów jest mało. Karty ratunkowe, takie jak karta z baranem i Zdrajca, mają swoje zastosowania, ale w naszych partiach zagrywała je głównie strona, która potem przegrała. Zasady wariantu opisuje nasz przewodnik Spór o Bór: karty specjalne, a zasady gry podstawowej znajdziesz na stronie Spór o Bór: zasady.